Anna Seniuk

 Anna Seniuk – foto archiwum TVP

Aktorka teatralna i filmowa. Urodziła się 17 listopada 1942 roku w Stanisławowie. W 1964 roku ukończyła Państwową Wyższą Szkołę Teatralną w Krakowie. Od razu po dyplomie została zaangażowana do Starego Teatru. Debiutowała tam rolą Irmy w „Wariatce z Chaillot” Jeana Giraudoux w inscenizacji Zygmunta Hübnera (1964). Na krakowskiej scenie pracowała pod kierunkiem wybitnych reżyserów, oprócz Hübnera, także Jerzego Jarockiego i Konrada Swinarskiego, Bogdana Hussakowskiego i Józefa Szajny. Zagrała m.in. Dziewicę w Nie-Boskiej komedii Zygmunta Krasińskiego w inscenizacji Swinarskiego (1965) i Mariolę w Mojej córeczce Tadeusza Różewicza w reżyserii Jarockiego (1968). W 1969 roku rozstała się z Krakowem. Jan Świderski zaprosił ją do współpracy przy „Głupim Jakubie” Tadeusza Rittnera – spektaklu, który przygotowywał wówczas w warszawskim Teatrze Ateneum. W przedstawieniu Świderskiego wcieliła się w postać Hani. Zagrała nie naiwną i bezradną dziewczynę, ale upartą i ambitną, zmysłową i pociągającą kobietę. W Warszawie została już na stałe. Z Teatrem Ateneum związana była do 1974 roku. Współpraca z Maciejem Prusem przy „Peer Gyncie” Henrika Ibsena (1970) zaowocowała kolejną doskonałą kreacją – Solwejgi. Nakreśliła tę postać z lirycznym wyczuciem i dyskrecją. Z kolei w „Pokojówkach” Jeana Geneta w reżyserii Henryka Baranowskiego (1971) występując w roli Solange pokazała skomplikowany psychologicznie portret, pełne dramatyzmu kolejne przeistoczenia bohaterki. Ujawnił się tutaj transformacyjny talent Anny Seniuk, która w jednym wizerunku potrafiła zaprezentować wiele różnych wcieleń. W Ateneum zagrała jeszcze m.in. Lizę w „Biesach” wg Fiodora Dostojewskiego w reżyserii Janusza Warmińskiego (1971).

Kolejną warszawską sceną, z która związała się Seniuk, był prowadzony przez Zygmunta Hübnera Teatr Powszechny. W 1976 roku właśnie na deskach tego teatru zagrała jedną ze swoich największych ról – Nadieżdę Monachową w „Barbarzyńcach” Maksyma Gorkiego, znakomitym, aktorskim spektaklu Aleksandra Bardiniego.

W repertuarze Fredrowskim po raz pierwszy zagrała na scenie Teatru Powszechnego, w Zemście reżyserowanej przez Zygmunta Hübnera (1978). Jej Podstolina poprowadzona została bardzo inteligentnie, z ogromnym poczuciem humoru, ale bez karykatury. Żywiołowość Anny Seniuk połączona z precyzyjnym „odmierzaniem” na scenie środków aktorskich, a także wrażliwość na partnera, zapewniły jej powodzenie w komediach Fredry. Od tego czasu grała w nich wielokrotnie, najpierw w Teatrze Polskim, z którym związana była w latach 1982-1991. Tutaj, u boku Tadeusza Łomnickiego – Papkina i Tadeusza Bartosika – Cześnika, wystąpiła jako Podstolina w „Zemście” – spektaklu inscenizowanym z kolei przez Kazimierza Dejmka (1983) i następnej wersji tej komedii w interpretacji Dejmka z 1988 roku. Z reżyserem współpracowała także przy realizacji „Pana Jowialskiego” grając Szambelanową (1992) i „Dam i huzarów” wcielając się w postać Pani Orgonowej (1993). Występowała w komediach Fredry w reżyserii Andrzeja Łapickiego, jako Pani Dobrójska w „Ślubach panieńskich” (1984) i Pani Orgonowa w „Damach i huzarach” (1984). Ale mierzyła się także z innym repertuarem – była m.in. Księżną Iriną w Szewcach Witkacego w reżyserii Jerzego Krasowskiego (1983), Zefirą w staropolskim „Żywocie Józefa” Mikołaja Reja w inscenizacji Dejmka (1985), wcieliła się w postać Onej w „Sztuce konwersacji” Kazimierza Brandysa przygotowanej przez Łapickiego (1988), z którym zagrała tutaj w popisowym aktorskim duecie.

Od początku swojej aktorskiej kariery występowała w filmie. Grała w epizodach, m.in. prostytutkę Magdalenkę w Lalce Wojciecha Jerzego Hasa (1968). Ogromną popularność przyniosła jej rola Magdy Karwowskiej w telewizyjnym serialu Jerzego Gruzy „Czterdziestolatek” (1974). W 1978 roku w „Bilecie powrotnym” – psychologicznym obrazie Ewy i Czesława Petelskich zagrała pierwszą dużą rolę filmową – chłopkę Antoninę, która z miłości do syna postanawia za chlebem wyjechać do Kanady.

W  Teatrze Telewizji debiutowała w 1966 roku epizodem w Martwych duszach Mikołaja Gogola w reżyserii Hübnera. Od tego czasu na małym ekranie wykreowała ponad 80 ról. Za tytułową postać w Moralności pani Dulskiej w inscenizacji Tomasza Zygadły (1992) otrzymała nagrodę im. Aleksandra Zelwerowicza przyznawaną przez pismo „Teatr”.
Anna Seniuk występowała w przedstawieniach kabaretowych, śpiewała w Jamie Michalikowej i w kabarecie „Dudek”. Od wielu lat związana jest z Teatrem Polskiego Radia. Dubbingowała filmy, m.in. pamiętną Irenę z serialu Saga rodu Forsyte’ów.
W latach 90. aktorka na powrót związała się z Teatrem Ateneum (1991-2003). Od 2003 roku pracuje w Teatrze Narodowym, gdzie zagrała m.in. Weronikę Adamczyk w 2 maja Andrzeja Saramonowicza w reżyserii Agnieszki Glińskiej (2004) i Lindę w „Śmierci komiwojażera” Arthura Millera w reżyserii Kazimierza Kutza (2004). W 1998 uzyskała tytuł naukowy profesora sztuk teatralnych i została profesorem warszawskiej Akademii Teatralnej , a także reżyserem szkolnych przedstawień dyplomowych, m.in. „Księżniczki na opak wywróconej” Calderona (2003) i „Walentynek” na motywach dramatów Iwana Wyrypajewa i Michała Roszczina (2007) oraz „Zabawy” Sławomira Mrożka (2012).

Seniuk ma na swoim koncie także liczne role w serialach, jednak widzowie wciąż pamiętają jej kreację Magdy Karwowskiej w jednym z najchętniej oglądanym polskim serialu „Czterdziestolatek” oraz „Czterdziestolatek 20 lat później”. Od lat 70. aktorka współpracuje również z Teatrem Polskiego Radia, do tej pory wystąpiła w ponad stu słuchowiskach. Wśród ostatnich warto wymienić „Studentów Trzeciego Wieku”, „Czterdzieści lat minęło jak jeden dzień” w reżyserii Jerzego Gruzy (2011), „Sejm niewieści” w reżyserii Romana Dziewońskiego (2014), Romea i Julię w reżyserii Waldemara Modestowicza (2014) oraz „Wszystko dobrze, co się dobrze kończy” w reżyserii Mariusza Malca (2016).

Aktorka została uhonorowana wieloma odznaczeniami nagrodami. (za www.culture.pl)

 

Facebook

Get the Facebook Likebox Slider Pro for WordPress