I Letni Festiwal im. Jerzego Waldorffa – wieczór dwunasty

Dwunasty wieczór festiwalowy prawie w całości wypełniły muzyka i poezja polska. Polska Orkiestra Sinfonia Iuventus pod batutą Jerzego Swobody wykonała kompozycje Zygmunta Noskowskiego, Mieczysława Karłowicza i Symfonię D-dur nr 104 Joseph’a Haydna. Fragmenty Beniowskiego Juliusza Słowackiego recytowała Halina Kwiatkowska.

Czwartkowy wieczór, pomimo wcześniejszych planów, odbył się w namiocie festiwalowym, a zdecydował o tym maestro Jerzy Swoboda, który dzień wcześniej zachwycił się warunkami akustycznymi, jakie oferuje namiot. Koncert odbył się więc w namiocie festiwalowym, w którym zasiadło prawie dwustu słuchaczy, wiedzionych znakomitymi wcześniejszymi koncertami Sinfonii Iuventus.

Jerzy Swoboda urodził się w 1953 roku w Rzeszowie, absolwent krakowskiej Akademii Muzycznej, w której studiował dyrygenturę pod kierunkiem Krzysztofa Missony.
Jerzy Swoboda dyrygował wieloma znakomitymi orkiestrami w Polsce i za granicą. Występował na prestiżowych festiwalach, m.in. Festiwalu Mozartowskim w Würzburgu, festiwalach w Echternach (Luksemburg), Mariańskich Łaźniach (Czechy), La Chaise Dieu (Francja), Atenach (Grecja). Koncertował w wielu krajach Europy, a także w Stanach Zjednoczonych, Kanadzie, Korei Południowej, Meksyku, Japonii i na Tajwanie
Jerzy Swoboda od 2006 roku pełni obowiązki dyrektora artystycznego Filharmonii Dolnośląskiej w Jeleniej Górze.

Serenada na orkiestrę smyczkową, pierwszy orkiestrowy utwór Mieczysława Karłowicza, został napisany w 1897 roku, jeszcze podczas studiów kompozytorskich w Berlinie i tam też pierwszy raz wykonany. Cztery części Serenady zestawione są kontrastowo (zróżnicowane tempo i metrum), a lekki, melodyjny materiał tematyczny jest przez kompozytora mistrzowsko opracowywany, przy swobodnym wykorzystaniu różnych technik kompozytorskich.

Polonez elegijny, znany też pod tytułem W starym dworku, został skomponowany przez Zygmunta Noskowskiego w roku 1886. Stanowił on orkiestralny wstęp do IV aktu wodewilu Dziewczę z chaty za wsią, napisanego przez J.Galasiewicza i Z. Mellerową na podstawie drugiej części znanej powieści I.J. Kraszewskego Chata za wsią.

Symfonia D-dur, skomponowana przez Haydna w Anglii w 1795 roku zamknęła jego twórczość orkiestrową. Uważa się ją za jedno z jego najwyższych osiągnięć w tej dziedzinie. Łączy ona mozartowską śpiewność z podobnym do beethovenowskiego sposobem przetwarzania tematów, gdzie tylko ich, pozornie mało istotne motywy, stają się przedmiotem muzycznego rozwoju, a w pogodny, typowo haydnowski nastrój wkradają się już poważniejsze tony.

Facebook

Get the Facebook Likebox Slider Pro for WordPress