I Letni Festiwal im. Jerzego Waldorffa – wieczór jedenasty

We środę – 15 lipca – w namiocie festiwalowym wystąpiła Polska Orkiestra Sinfonia Iuventus pod batutą Jana Staniendy, który jednocześnie zagrał partię I skrzypiec.

Drugi koncert w namiocie festiwalowym okazał się wielkim sukcesem Polskiej Orkiestry Sinfonia Iuventus. Po znakomitym wykonaniu Symfonii A-dur Wolfganga Amadeusza Mozarta zachwycona publiczność zmusiła orkiestrę do bisu. Z uznaniem publiczności spotkały się także wykonania dwóch poprzednich utworów z repertuaru środowego koncertu – Symfonii e-moll nr 44 J. Haydna i Koncertu skrzypcowego G-dur Mozarta, w którym swoją wirtuozerią popisał się Jan Stanienda.

Skrzypek i kameralista, urodzony w 1953 roku w Bytomiu. Studiował grę na skrzypcach pod kierunkiem Krzysztofa Jakowicza w Akademii Muzycznej w Warszawie. Od 1975 był członkiem Polskiej Orkiestry Kameralnej Jerzego Maksymiuka, a od 1977 jej koncertmistrzem i solistą. W 1976 został wyróżniony na Międzynarodowym Konkursie Skrzypcowym im. N. Paganiniego w Genui.
Jan Stanienda jest również pomysłodawcą, twórcą i dyrektorem artystycznym Festiwalu Muzyki Kameralnej „Wieczory w Arsenale” odbywającego się we Wrocławiu corocznie od 1997 roku.

Symfonię nr 44 napisał Haydn około roku 1771. Kompozytor wykorzystał tu po raz jedyny w swojej symfonicznej twórczości tonację e-moll, chciał też podobno, aby jej wolną część zagrano na jego pogrzebie, stąd też zapewne przylgnęła do niej nazwa „Trauersymphonie”.

Koncert skrzypcowy G-dur Mozarta powstał w 1775 roku w Salzburgu. Dużą rolę odgrywa w nim partia orkiestry, nie tylko we fragmentach tutti, ale i w partiach solowego instrumentu, jak choćby w pierwszej części (Allegro), gdzie drugim, śpiewnym tematem dzielą się skrzypce z orkiestrą. Część druga – śpiewne, delikatne Adagio – bardziej zwraca uwagę pięknym brzmieniem oraz szerokim i łagodnym tematem głównym. Finałowe rondo złożone jest natomiast z kontrastujących w charakterze i nastroju melodii, gdzie obok sztywnego, pełnego ozdobników fragmentu rokokowego, z charakterystycznym gitarowym pizzicato skrzypiec, pojawia się żywiołowy epizod o ludowym charakterze.

Symfonia A-dur skomponowana została w roku 1744 w Salzburgu, należy do najciekawszych utworów młodego kompozytora.
Dzieło to utrzymane jest w pogodnej atmosferze, przetykanej jednakże chwilami lirycznego wzruszenia. Widać tu już dążenie do zintegrowania wszystkich części cyklu w zwartą całość, rozwój głównych tematów jest pogłębiony przez ciekawą pracę kontrapunktyczną i większą samodzielność w partiach instrumentów dętych.

Polifoniczne imitacje, wzbogacające fakturę dzieła pojawiają się już w pierwszej części symfonii, energicznym Allegro moderato. W części drugiej, utrzymanej w tempie Andante, indywidualne zadania powierzone są obojom i rogom. Charakterystyczny, silnie punktowany rytm pojawia się w głównym temacie Menueta, jedynej ściśle homofonicznej części tej symfonii.

Facebook

Get the Facebook Likebox Slider Pro for WordPress