Od baroku po współczesność koncert Polskiej Orkiestry Sinfonia Iuventus im. Jerzego Semkowa

FOT. BARCZ/DRUSZCZ. Zdjęcie zostało wykonane w Studiu Koncertowym Polskiego Radia im. Witolda Lutosławskiego.

W ubiegłą sobotę na scenie Nowego Domu Sztuki wystąpili Robert Kwiatkowski (skrzypce, dyrygent) i Sebastian Aleksandrowicz (obój) wraz z Polską Orkiestrą Sinfonia Iuventus im. Jerzego Semkowa w koncercie „Od baroku po współczesność”.

W programie wieczoru usłyszeliśmy:
Wolfgang Amadeus Mozart – „Serenata notturna D-dur KV 239”
Romuald Twardowski – „Tryptyk Mariacki”
Johann Sebastian Bach – „Koncert podwójny na skrzypce i obój BWV 1060”
Witold Lutosławski – „Muzyka żałobna”
Wojciech Kilar – „Orawa”

Większość koncertów solowych Bacha, wzorowanych na dziełach włoskich, powstała podczas jego pracy na dworze księcia Lepolda w Köthen; autor wykorzystywał je ponownie w Lipsku, nierzadko w nowych opracowaniach. Zapewne wszystkie znane z tego okresu koncerty klawesynowe są aranżacjami wcześniejszych utworów – najczęściej skrzypcowych, ale możliwe, że również przeznaczonych np. na obój lub jak w BWV 1060 – na obój i skrzypce. Znamy jedynie wersję tego dzieła na dwa klawesyny, ale wykonuje się też rekonstrukcję hipotetycznego pierwowzoru.

Rokokowe ogrody i salony nieustannie rozbrzmiewały muzyką, a ulubionym jej gatunkiem były serenady  i divertimenta oraz liczne formy pokrewne, trudne czasem do terminologicznego rozróżnienia, jak nokturny, partity, kasacje i in.  Zwłaszcza Mozart często używał tych nazw dość swobodnie, określając mianem serenad kilkanaście swych dzieł o bardzo różnej obsadzie: na instrumenty dęte, smyczkowe (jak sławna Eine kleine Nachtmusik) lub mieszane. Urocza, rozpoczęta marszem Serenata notturna KV 239 przeznaczona na dwie orkiestry smyczkowe z kotłami to zapewne karnawałowe dzieło dwudziestoletniego Mozarta z 1776 r.

Poświęconą pamięci Beli Bartóka Muzyką żałobną Lutosławski otworzył nowy rozdział swej twórczości – a zarazem całej ówczesnej muzyki polskiej. Wkrótce po prawykonaniu (WOSPR, dyr. Jan Krenz, 1958) oraz entuzjastycznym przyjęciu dzieła na Warszawskiej Jesieni Bohdan Pociej pisał: „Utwór ten jest odkryciem, olśnieniem, wstrząsem. Już dzisiaj można go umieścić w rzędzie nielicznych szczytów całej muzyki współczesnej…” – historia zaś w pełni potwierdziła słuszność jego sądu.

Tryptyk Mariacki Romualda Twardowskiego powstał w 1973 r., który obchodzono jako „rok Kopernikański”, w pięćsetlecie urodzin astronoma. Inspiracją dla autora był epizod jego krakowskich studiów, podczas których mógł oglądać nowy, ukończony ledwie kilka lat wcześniej Ołtarz Mariacki Wita Stwosza. Ogniwa tryptyku – ciekawej stylizacji muzyki dawnej – nawiązują do wybranych scen wyobrażonych na ołtarzu: Narodzin, Złożenia do Grobu i Zmartwychwstania.

Orawa (1986) Wojciecha Kilara stanowi swoiste pendant do sławnego Krzesanego (1976); tworzona w dość ponurych czasach lat osiemdziesiątych stanowiła dla autora odskocznię od społecznych i politycznych niepokojów tego czasu. Jest dziełem pogodnym, eufonicznym, kolejnym kompozytorskim hołdem dla ukochanych gór i muzycznego folkloru Podhala. [Piotr Maculewicz].                                        

Robert Kwiatkowski – absolwent Akademii Muzycznej im. S. Moniuszki w Gdańsku w klasie skrzypiec prof. Krystyny Jureckiej oraz w klasie kameralistyki prof. Anny Prabuckiej-Firlej. Koncertuje zarówno w Polsce, jak i za granicą – w Europie oraz USA. Jako solista występował ponad czterdziestokrotnie z takimi orkiestrami, jak Orkiestra Akademii Beethovenowskiej, Orquesta Sinfónica de Tenerife, Orquesta Sinfónica de Chile, Polska Filharmonia Bałtycka, Radomska Orkiestra Kameralna, Orkiestra Kameralna Hanseatica, Orkiestra Symfoniczna Filharmonii Częstochowskiej i Orkiestra Symfoniczna Filharmonii Kaliskiej. Jego dorobek fonograficzny obejmuje kilkanaście pozycji. Piastuje stanowisko koncertmistrza Orkiestry Symfonicznej Polskiej Filharmonii Bałtyckiej w Gdańsku oraz koncertmistrza i dyrektora Orkiestry Kameralnej Hanseatica. Prowadzi klasę kameralistyki w Akademii Muzycznej w Gdańsku. W 2017 roku otrzymał odznakę honorową Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego „Zasłużony dla Kultury Polskiej”

 

Sebastian Aleksandrowicz fot. Helena Siadlak

Sebastian Aleksandrowicz – absolwent Akademii Muzycznej im. Fryderyka Chopina w Warszawie w klasie prof. Stanisława Malikowskiego i Tytusa Wojnowicza. Od 1996 roku solista orkiestry Teatru Wielkiego – Opery Narodowej w Warszawie, w latach 2007- 2014 roku pierwszy oboista  NFM Filharmonii Wrocławskiej. Był także pierwszym oboistą Polskiej Orkiestry Radiowej (2001–2003) oraz Filharmonii Narodowej (2005–2007). Współpracował z takimi orkiestrami, jak: Philharmonie der Nationen Hamburg , Polska Filharmonia Kameralna, Sinfonia Varsovia, Leopoldinum, Wratislawia, Orkiestra Akademii Beethovenowskiej, Sinfonietta Cracovia,Morphing Chamber Orchestra Vienna, Vienna Waltzer Orchester. Znaczące miejsce w jego działalności koncertowej zajmuje muzyka kameralna i solowa. Jako solista lub kameralista występował w Polsce, Hiszpanii, Niemczech, Austrii, Rosji, Korei południowej i Japonii, z takimi zespołami jak: Ensemble de Narol, Essentia Musica, New Art Ensamble, Tokyo Solisten, Sinfonia Varsovia Soloists, Sinfonietta Cracovia, Sinfonia Varsovia, Filharmonia Wrocławska, Filharmonia Gorzowska ,Orkiestra Kameralna Leopoldinum, Polska Orkiestra Sinfonia Juventus, Concerto Avenna, Przemyska Orkiestra Kameralna, Morphing Chamber Orchestra Vienna, Gruppo di Tempera, Royal String Quartet, Orkiestra Polskiego Radia,Lutosławski Quartet, Kwartet Camerata, Hilliard Ensemble, z artytstami takimi jak Jose Gallardo ,Paavali Jumpanen,Marcin Masecki,Tomoko Akasaka ,Marcin Zdunik, Łukasz Długosz, Katarzyna Budnik, Jakub Jakowicz, Agata Szymczewska , Jakob Kullberg. Wystąpił także w duecie z Andreasem Schollem. Jest muzykiem Amadeus Wind Ensemble zespołu skupiającego muzyków z Polski i London Symphony Orchestra. W 2016 roku wraz z Arturem Kasperkiem w ramach festiwalu Łancuch dokonał  światowego prawykonania Interludiów Witolda Lutosławskiego.Był współtwórcą kilkudziesięciu nagrań jako solista i kameralista dla Polskiego Radia i Telewizji,wytwórni płytowych, takich jak: DUX, Pomaton, EMI,Sony Classical. Od wielu lat jest wykładowcą i koordynatorem Międzynarodowego Festiwalu Muzyki Kameralnej Ensemble w Książu oraz dyrektorem artystycznym Warsaw Winds Plus Festival.

 

Polska Orkiestra Sinfonia Iuventus im. Jerzego Semkowa. Polska Orkiestra Sinfonia Iuventus powstała z inicjatywy Jerzego Semkowa, jednego z najwybitniejszych polskich dyrygentów. Utworzona przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego na mocy rozporządzenia z 1 października 2007 roku jest państwową instytucją artystyczną. W jej skład wchodzą najzdolniejsi absolwenci i studenci uczelni artystycznych, którzy nie ukończyli 30 lat. Orkiestra współpracowała z najbardziej uznanymi dyrygentami, takimi Jerzy Semkow, Kazimierz Kord, Jan Krenz, Krzysztof Penderecki, Antoni Wit, Tadeusz Strugała, John Axelrod, Charles Dutoit, Juozas Domarkas, Jerzy Maksymiuk, Michaił Jurowskim, Andrzej Boreyko, Mirosław Jacek Błaszczyk, Evgeny Volynsky, Gerd Schaller, Eugene Tzigane, Massimiliano Caldi, Andriy Yurkevych, Tadeusz Wojciechowski, Marcin Nałęcz-Niesiołowski, Łukasz Borowicz, oraz solistami, wśród których byli m.in. Konstanty Andrzej Kulka, Piotr Paleczny, Ivan Monighetti, Zakhar Bron, Krzysztof Jakowicz, Tatiana Szebanowa, Janusz Olejniczak, Jonathan Plowright, Abdel Rahman El Bacha, Eugen Indjic, Krzysztof Jabłoński, Olga Pasiecznik, Jadwiga Rappé, Vadim Repin, Jan Stanienda, Tomasz Strahl, Alena Baeva, Leszek Możdżer, Yulianna Avdeeva, Agata Szymczewska, Jakub Jakowicz, Piotr Pławner, Patrycja Piekutowska, Łukasz Kuropaczewski. Orkiestra zrealizowała szereg rejestracji płytowych, radiowych oraz telewizyjnych dla Universal Music, CD Accord, DUX, Polskiego Radia, Albany Records, TVP Kultura, Warner Classics. Orkiestra występowała na wielu estradach koncertowych oraz podczas licznych festiwali w Polsce i za granicą: w Austrii (Musikverein), Chinach (National Grand Theater), Francji (Grand Auditorium UNESCO, Palais de la Musique et des Congrès), Hiszpanii (Auditorio Nacional de Música), Niemczech (Konzerthaus), Portugalii (Grande Auditório), Włoszech, Szwajcarii, na Litwie i Ukrainie. Od kwietnia 2009 roku Orkiestra jest członkiem Europejskiej Federacji Narodowych Orkiestr Młodzieżowych, a od września 2018 roku Zrzeszenia Filharmonii Polskich.

Wkrótce zamieścimy obszerną relację z wydarzenia.

Facebook

Get the Facebook Likebox Slider Pro for WordPress